โปรไฟล์ / งานบัญชี / แผนที่ / ติดต่อเรา / กลับหน้าแรก

 

บรรยากาศร้านลมรำเพย

เพื่อนวงการบัญชีบางส่วน

ผมกับโต๊ะในร้าน

รถสามล้อจอดตรงข้ามร้าน

9 มกราคม 2553

เที่ยวเชียงคาน แคมป์ภูเรือ ตอนเอ้อระเหย

ครั้งที่แล้วผมเขียนบรรยากาศในอำเภอเชียงคาน โดยเฉพาะริมแม่น้ำโขงแถวถนนคนเดิน และบริเวณที่พักในอำเภอเชียงคาน ก่อนจะเป็นตอน 2 ว่าผมไปที่ไหนบ้าง

ครั้งนี้ผมเอาข้อเขียนที่ผมเขียนในร้านกาแฟแห่งหนึ่งในถนนคนเดิน ในคืนก่อนส่งท้ายปีเก่า ปี 2552

วันนี้ผมมานั่งอยู่ที่เชียงคาน อำเภอติดชายโขง บ้านเมืองที่เรียบง่าย สงบ ทำให้ย้อนนึกถึงวัยเด็ก ในสถานที่เกิดถึงแม้ว่าผมจะเป็นคนกรุงเทพ หรือชายขอบกรุงเทพ ที่ยุคสมัยหนึ่งความเจริญคงไม่เกินที่นี่มากนัก สองข้างทางเป็นลูกรัง ถนนลาดยาง 2 เลน

ผมชอบนะวันที่ได้พักผ่อน ไม่จำต้องหรูหราแค่เดินกลับมาในสังคมที่เคยผ่าน ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ที่เดียวกัน แต่ก็ทำให้ย้อนรำลึกได้ไม่ใช่น้อย ไม่ใช่ว่าผมแก่นะครับ แต่ลองคนที่คิดว่าเป็นวัยรุ่นสักคน เดินออกจากความวุ่นวายในสังคมตัวเอง และถอยกลับหรือย้อนเวลากลับไปในสิ่งที่ผมเห็นในสายตา ผมว่าก็เพีัยงพอที่จะทำให้สมองสงบ จิตใจสงบ และมีสติเหมือนการนั่งสมาธิ เพียงแต่เราไม่ได้หลับตา เรายังเปิดตามองไปข้างหน้า ในสังคมที่เดินไปอย่างเชื่องช้า่อย่างยิ่ง

เชียงคานจะว่าเล็กก็ไม่เล็ก แต่จุดที่ผมนั่งอยู่เป็นแค่เสี้ยวเล็ก ๆ ไม่ผิดกับอำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ผมเห็นในอดีตมากกนัก เพราะเมื่อปีที่แล้วผมเห็นเจริญความเจริญของปาย จนผมต้องถอยหนีในปีต่อมา

หลายปีมานี้หลายคนตั้งข้อกังวลความเจริญของอำเภอปาย ที่เป็นไปด้วยอัตราเร่ง จนทำให้คนปายรับไม่ทัน บ้านเมืองเริ่้มไม่สงบพลุกพล่าน ผมจะไม่ตั้งข้อสังเกตว่าเป็นเพราะใคร คนนอกปาย หรือคนในปาย เำพราะทุกคนได้ประโยชน์จากความเจริญ และวัตถุที่เพิ่มขึ้นทั้งสิ้น แต่ผมสงสัยอย่างหนึ่งก็คือผู้ปกครองควรจะคิดมากกว่าคำว่าเจริญ แล้วทำลายความสงบสุขที่เป็นเสน่ห์ เพราะผู้ปกครองสามารถขีดเส้นให้อำเภอ อำเภอหนึ่ง ที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ เจริญไปในทิศทางที่ถูกต้อง และ้ยาวนา่น

ย้่อนกลับมาที่อำเภอเชียงคา่น จังหวัดเลย ก็คงไม่ต่างจากปายในอดีต และนับตั้งแต่วันนี้ ความเจริญจะแทรกซึมไปทุกที่เช่นเดียวกับอำเภอปาย ผมถึงตั้งข้อสังเกตไว้ว่าถ้าหาก ความเจริญที่สะสมทุกเมื่อเชื่อวัน ทำให้เชียงคาน เปลี่ยนไปก็แสดงความผู้ปกครงไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงคิดอย่างเดียวดูดซับวัฒนธรรมที่เรียบง่ายออกไป ด้วยความรวดเร็ว เสน่ห์ของเมืองก็จะหมดไป ความเป็นแหล่งท่องเที่ยวก็จะหมดไป

วันนี้ผมมานั่้งฟอกหัวใจ และฟอกสมอง เพื่อกลับไปสู้งานใหม่อีกครั้งในปีหน้า เพื่อให้จิตใจได้สงบอีกครั้ง และมีสมาธิมากขึ้น

ผมรับปากว่าจะกลัีบมาถ้าหากเชียงคาน ยังคงสภาพอย่างนี้ หรือเจริญทางด้านวัตถุไม่มากไปกว่านี้มากนัก

ผมยินดีจะกินกล้วยปิ้งที่มีแม่เฒ่าปิ้งขายอยู่ริมทาง ดีกว่านั่งกินกล้วยปิ้งในห้องแอร์ แล้วบอกกับผมว่านี่คือสัญลักษณ์อีกอย่างหนึ่งในอดีตของคนที่นี่ ผมยินดีจะนั่งคุยกับแม่เฒ่านอกบ้าน หรือหนุ่มสา่ว ที่เสร็จภาระกิจจากการตัดบาตรในช่วงเช้า ดีกว่านั่งคุยกับใครก็ไม่รู้ที่อวดรวย และฟุ้งเฟ้อถึงตัวเอง

ผมยินดีจะควักกระเป๋าจ่ายหลักพัน หลักหมื่น ซื้อข้า่วของจากชาวบ้าน แต่ไม่ยินดีจะจ่ายให้กับความฟุ้งเฟ้อที่แลกกับวัฒนธรรมที่เปลี่ยนไป

ของฝากจากเมืองเชียงคาน จังหวัดเลย ที่คั่นหนังสือหากระดาษสวย ๆ พิมพ์รูปตัดตามตำแหน่งรูปแต่ละใบ เจาะรู หา่เชือกสวยร้อยจะให้ดีเชือกควรหาประเภทป่านปอ

สาม สอเสือ

 

Copy right @ 2013 by nsbest.co.th All rights reserved .

120 ถนนเสนานิคม 1แขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร

โทร 02-9423520-2 โทรสาร 02-5702569