โปรไฟล์ / งานบัญชี / แผนที่ / ติดต่อเรา / กลับหน้าแรก

 

 

6 ตุลาคม 2553

วันเกิดตรงกับวันตาย

เป็นเวลาเกือบ 3 สัปดาห์ ผมรู้สึกเครียดอย่างรุงแรงไม่ใช่เรื่องเศรษฐกิจของผม เพราะมันยังแข็งแรงอยู่ถึงแม้ว่าสภาวะเศรษฐกิจของไทยจะเป็นอย่างนี้ก็ไม่ได้กระเทือนมากนัก แต่เป็นความเครียดที่เกิดจากการดูอ่านเรื่องการเมือง สังคม เสื้อแดง เสื้อเหลือง เสื้อหลากสี การเมือง ความอยุติธรรม ของขบวนการยุติธรรม ติดตามข่าวมากไปและต้องการรู้ข่าวมากไป

ความรู้สึกพรีคสูงสุดเกิดเมื่อวันที่ 19 กันยายนที่ผ่านมา ผมไปที่ราชประสงค์มาด้วย จุดมุ่งหมายแรกเพื่อรำลึกถึงคนตาย และเจ็บจากเหตุล้อมปราบโดยทหาร อีกจุดประสงค์หนึ่งเพื่อบันทึกภาพกิจกรรมทั้งหมดเก็บเอาไว้ ก่อนขึ้นบนยูทูปของผมเอง

ผมไปถึงราชประสงค์โดยรถไฟฟ้าเพราะสะดวกสุดประมาณเที่ยง โดยไม่คาดคิดว่าหลังจากนั้น 3-4 ชั่วโมงต่อมาคนเสื้อแดงจะแห่แหนกันมามาก โดยไม่มีแกนนำในการจัดตั้งมวลชน คนเยอะเต็มไปหมด โดยไม่ต้องปิดถนนเพราะไม่มีที่ยืนก็เลยต้องไปยืนบนถนน ทีละคน ทีละคน จนล้นแน่นไปเกือบถึงประตูน้ำจนแทบเดินไม่ได้

ผมเบียดผู้คนไปตามที่ต่างทั้งพื้นถนน และสะพานลอยบันทึกภาพไปทั่วกลางสายฝนโปรยอ่อนโดยไม่หลบ วันนั้่นผมไม่กลัวเปียกคิดในใจให้ผมมันลัางความเครียด ออกไปบ้างก็ดี

ผมไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะไม่สบายมากขึ้น เพราะก่อนไป 1 วันเพิ่งจะให้หมอฉีดยาไป 1 เข็มด้วยอาการไข้หวัด ในใจผมไม่สบายมากกว่าผมยังบอกกับคนใกล้ชิดเลยว่า จะหาเวลาว่างไปหาจิตเวชผมว่าผมกำลังป่วย ผมคิดถึงวันเวลานั้นที่ผมยืนอยู่ตรงนี้เมื่อเกือบ 5 เดือนที่ผ่านมาในหลายวันที่มีเวลามากพอ

ภาพที่เห็นและบันทึกไว้เป็นคนเสื้อแดงรายล้อม จุดเทียนแดงในรูปที่ถูกเขียนด้วยช็อคเขียนกระดานดำ เป็นรูปคนนอนตาย ผมแอบน้ำตาไหลเล็ก ๆ คิดถึงจริง ๆ และก็สงสารคนที่จากไปโดยไม่ได้รับความเป็นธรรม แถมยังมีกลุ่มคนปากสวะบางกลุ่มไปกล่าวหาคนตายโง่เง่าจนเจ็บ ก่อการร้าย ด้วยความเจ็บปวดลึกลงไปในจิตใจ

ผมก็นึกว่าผมเป็นคนเดียวกับอาการที่เป็นอยู่ แต่ผมมีเพื่อนเป็นเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง ซึ่งเคยไปอยู่ตรงนั้นเหมือนกับผม ก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากผม เพราะต้องกินยาเพื่อบรรเทาอาการ เครียดผิดหวัง หลังจาก 19 พฤษภาคมที่ผ่านมา

ผมเดินออกจากราชประสงค์วันนั้นทุ่มกว่า โดยไม่ได้หันกลับมามอง ไม่รู้ขณะนั้นกิจกรรมบนท้องถนนราชประสงค์ยังมีอีกหรือไม่ ผมเพียงรู้ว่าผมพอแล้ว ผมอิ่มแล้ว แต่ผมยังมีที่ีว่างในหัวใจที่ไม่อิ่ม ยังคงต้องเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะอิ่มในจิตใจ

ไม่รู้ว่าจะอิ่มเมื่อไหร่ อย่าได้แคร์เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้่น ประเทศนี้เป็นประชาธิปไตยที่แท้จริงเมื่อไหร่ ผมจะเลิกลงไปเดินบนท้องถนน ให้ร้อนและเหนื่อยไปทำไม

ผมไม่ได้จน และก็เป็นคนชั้นกลางในกรุงเทพ ตามคำนิยายของสื่อกระแสห่วย ของประเทศนี้ที่ผมเลิกดู เลิกฟัง ใครไปโฆษณาสินค้าที่บังเอิญผมเห็นผมก็ไม่ซื้อ เหมือนกับสินค้าอาหารในร้านอาหารใหญ่ ที่ผมเลิกซื้อกินมาตั้งแต่ปี 2540 เพราะผมเกลียดเจ้าของบริษัทนี้ ที่มีส่วนในวิกฤตเศรษฐกิจปี 2540 ผมเป็นคนชั้นกลางที่พอมีเงิน ดื่ม เที่ยว กิน ได้ไม่ยากแต่ผมไม่ไปเพราะแม่งโคตรไร้สาระเลย

เมื่อ 40 กว่าปีก่อนผมเกิดมาบนประเทศนี้เป็นวันครบรอบวันเกิด แต่เมื่อ 34 ปีที่ผ่านมามีคนตายมากมาย เป็นนักศึกษาที่ต้องการเรียกร้องประชาธิปไตย วันนี้ผมไปทำบุญตามปกติของวันเกิดเพื่อทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ญาติผู้ใหญ่ เจ้ากรรมนายเวร และคนที่เสียชีวิตในเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ซึ่งทำเป็นประจำทุกปี

ขอบคุณคนเหล่านั้นที่ช่วยจุดกระแสให้ผมเป็นคนแบบนี้ ในแบบที่เกลียดเผด็จการ

สาม สอเสือ

 

Copy right @ 2013 by nsbest.co.th All rights reserved .

120 ถนนเสนานิคม 1แขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร

โทร 02-9423520-2 โทรสาร 02-5702569