บันทึกวันที่ 15 กันยายน 2549

เจอเพื่อนเก่า

หลายวันก่อนเจอเพื่อนเก่าทางเสียงไม่ได้เจอกันหลายปี ด้วยเทคโนโลยีของโทรศัพท์มือถือทำให้เบอร์ต่าง ๆ ที่บันทึกเอาไว้หายไปด้วยปัจจัยทางเทคนิค คิดถึงเพื่อนสมัยอยู่วงการน้ำหมึกและตัวอักษรด้วยกัน เริ่มค้นหาจากสมุดเล่มเก่าคร่ำคร่าที่เคยบันทึกเบอร์เอาไว้ แต่ก็ไม่ได้ตั้งความหวังเท่าใดนัก เนื่องจากยุคสมัยทำให้การมีเบอร์โทรศัพท์มือถือใหม่ไม่ใช่เรื่องยาก โชคดีจริง ๆ โทรติดและปลายสายยังคงเป็นคนเดิม เป็นคนที่ผมรู้จักเป็นอย่างดี แล้วก็เป็นคนที่เขารู้จักผมเป็นอย่างดีเช่นเดียวกัน น้ำเสียงแสดงความดีใจที่ผมโทรไปเพราะไม่ได้เจอกันหลายปี

เพื่อนผมคนนี้สมัยที่ทำงานหนังสือด้วยกันเป็นเจ้าโปรเจคต์ จอมออกแบบและวางแผนการตลาดมือดีคนหนึ่ง แต่ด้วยพายุทางเศรษฐกิจเมื่อปี 2540 ทำให้เราต้องกระจัดกระจายอย่างกลาดเกลื่อน จากที่ตั้งและวาดฝันไว้ว่าต้องเป็นเจ้าของธุรกิจด้วยการทุ่มทรัพย์ และสินของตัวเองอย่างเต็มที่ ในวงการมีเดีย และสื่อ หมากรุกกระดานนั้นเราแพ้ทั้งคู่ ทั้งที่ความรู้เราก็ไม่น้อยเพื่อนผมจบโทการตลาดจากสหรัฐอเมริกา ผมจบการตลาด และบัญชี 2 สาขา

ผมรู้ความเคลื่อนไหวของเพื่อนคนนี้จะจากเพื่อนอีกคนว่า "แหลม" ไปเปิดโรงเรียนสอนวาดเขียนให้เด็กเล็ก และเด็กโต ทั้งที่มาหาความสำราญจากการวาดรูป และเตรียมติวเข้มเพื่อเข้ามหาวิทยาลัย โดยเฉพาะมหาวิทยาลัยศิลปากร มีผลงานมากมายทั้งเด็กเล็กและเด็กโตผมเลยขออนุญาตมาขึ้นเว็บไซต์ที่ใครจะว่าไม่เกี่ยวก็ช่าง ผมเห็นว่าสวยดี

เขียนเรื่องเพื่อนมาเนิ่นนานเพื่อจะบอกว่า ช่วงไม่กี่วันมานี้ผมเริ่มเบื่อขี้หน้าเว็บไซต์ตัวเองอีกแล้ว เพราะความขี้เบื่อนี่แหละทำให้เกิดทุกข์ เพราะไม่รู้จะเอารูปอะไรขึ้นดี ครั้นจะเอารูปฝรั่งผมค่อนข้างแอนตี้ ถ้าไปตามอ่านบทความเก่า ๆ จะทราบดีว่าผมไม่ชอบ ผมไม่ใช่ไม่ชอบมนุษย์ฝรั่ง หรือเผ่าพันธุ์ฝรั่ง แต่ผมไม่ชอบสังคมของฝรั่ง ที่แก่งแย่งกันแบบไม่มีคำว่าเพื่อน และผมก็เกลียดคนไทยบางคนที่ตามอย่างฝรั่งโดยไม่เป็นตัวของตัวเอง และเห็นคนที่ตาสีไม่เหมือนเราเป็นพระเจ้า

เขียนถึงเรื่องนี้ยังมันเขี้ยวไม่หายขอสักหน่อย ก่อนที่ผมจะจดอนุสิทธิบัตรสำเร็จผมใช้เวลากว่า 8 เดือนใช้เอกสารเขียนแล้วเขียนอีกถึง 12 ชุดครั้งแรกที่ผมพบเจ้าหน้าที่ คำบอกเล่าที่ผมได้รับก็คือ การจดกระบวนการแบบที่ผมคิดมีแต่ฝรั่งมาจด ไม่เคยมีคนไทยจดได้ยินเท่านั้น จี๊ดขึ้นสมองทันที ผมตอกหน้ากลับไปว่า "ผมก็ไม่เคยเชื่อเลยว่าฝรั่งมันเก่งกว่าคนไทย แต่คนไทยไม่เคยได้รับโอกาสเท่าฝรั่งเท่านั้นในประเทศนี้"

วกกลับเข้ามาเรื่องหน้าเว็บไซต์กันต่อ ผมขออนุญาต "แหลม" ขอเอารูปวาดผลงานของเด็ก หรือของลูกศิษย์ "แหลม" ขึ้นเว็บไซต์ ผมว่ามันใส ๆ ในความรู้สึกผมไม่ใช่รูปใสนะครับแต่มันดูใส ๆ และงดงามเสมอสำหรับรูปเขียนของเด็ก ๆ

แล้วผมบอกกับเพื่อนว่าเราแลกลิงค์กัน เพื่อนผมตอบตกลงแบบไม่ต้องคิด แต่บอกว่าพี่ต้องรอนะครับเพราะผมเขียนเว็บไม่เป็น เป็นแต่เขียนหนังสือ ที่หน้าเว็บไซต์ของผมเกิดขึ้นมาได้ก็ไหว้วานลูกศิษย์เหมือนกัน ผมก็ตอบตกลงแบบไม่คิดเหมือนกัน เพราะผมไม่ได้คิดว่านี่คือธุรกิจ แต่ผมคิดว่านี่เป็นเพื่อน และนี่คือเพื่อนผม "ครูแหลม"

Copy right @ 2013 by nsbest.co.th All rights reserved .

99/18 หมู่ 11 ซอยเสนานิคม 1 ถนนพหลโยธิน แขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร

โทร 02-9423520-2 โทรสาร 02-5702569